Przedmiotem działania komisji są: organizacja i rozwój badań naukowych, system kształcenia i wychowania, system doskonalenia zawodowego nauczycieli i kadry naukowej, sprawy dzieci i młodzieży, poradnictwo zawodowe dla młodzieży oraz przygotowanie absolwentów szkół średnich i wyższych do zatrudnienia, kultura fizyczna i sport, organizacja instytucji naukowych i oświatowych, współpraca naukowa z zagranicą.

W skład Komisji wchodzą:
1. Józef Bergier - zastępca przewodniczącego Komisji
2. Ryszard Górecki - zastępca przewodniczącego Komisji
3. Sławomir Kowalski
4. Ryszard Knosala (od 28.11.2007 r.)
5. Adam Massalski
6. Andrzej Misiołek
7. Antoni Krzysztof Piechniczek
8. Tadeusz Wojciech Skorupa
9. Zbigniew Szaleniec
10. Andrzej Szewiński
11. Piotr Wach- zastępca przewodniczącego Komisji
12. Kazimierz Wiatr - przewodniczący Komisji

Przedmiotem działania komisji są: promocja zdrowia, profilaktyka, system organizacji ochrony zdrowia, bezpieczeństwo zdrowotne i współpraca z zagranicą w zakresie zdrowia.
W skład Komisji wchodzą:
1. Jarosław Duda
2. Janina Fetlińska
3. Ryszard Józef Górecki
4. Stanisław Karczewski - zastępca przewodniczącego Komisji
5. Paweł Klimowicz (od 11.04.2008 r.)
6. Norbert Jan Krajczy
7. Waldemar Kraska
8. Rafał Muchacki (od 28.11.2007 r.)
9. Michał Okła - zastępca przewodniczącego Komisji
10. Zbigniew Michał Pawłowicz
11. Władysław Sidorowicz - przewodniczący Komisji
12. Henryk Maciej Woźniak

Członkowie:
1. Dorota Arciszewska-Mielewczyk (wiceprzewodnicząca)
2. Grzegorz Banaś
3. Grzegorz Czelej
4. Wiesław Dobkowski
5. Jan Dobrzyński
6. Janina Felińska
7. Stanisław Gorczyca (wiceprzewodniczący)
8. Ryszard Górecki (przewodniczący)
9. Witold Lech Idczak
10. Marek Konopka
11. Sławomir Kowalski
12. Bronisław Korfanty
13. Waldemar Kraska
14. Roman Ludwiczuk
15. Zbigniew Meres
16. Tomasz Misiak
17. Stanisław Piotrowicz
18. Zdzisław Pupa
19. Jan Rulewski
20. Janusz Sepioł
21. Jacek Swakoń
22. Zbigniew Szaleniec
23. Mariusz Sebastian Witczak
24. Edmund Wittbrodt
25. Marek Ziółkowski

Jest on odpowiedzialny m.in. za koordynowanie współpracy gospodarczej między państwami, animowanie transferu kultury, wiedzy, nowoczesnych i innowacyjnych technologii. Polsko-Tajwański Zespół Parlamentarny jest również głównym forum kontaktów politycznych naszej ojczyzny z tym dalekowschodnim krajem, na którym dochodzi do wymiany idei i myśli politycznych, a także do konkretnych ustaleń.
Członkowie:
1. Niesiołowski Stefan /PO/ - przewodniczący
2. Libicki Jan Filip /niez./ - wiceprzewodniczący
3. Woda Wiesław /PSL/ - wiceprzewodniczący
4. Zdanowska Hanna /PO/ - wiceprzewodnicząca
5. Andzel Waldemar /PiS/
6. Bochenek Krystyna /PO/ (senator)
7. Bukiewicz Bożenna /PO/
8. Chlebowski Zbigniew /PO/
9. Czuma Andrzej /PO/
10. Deptuła Leszek /PSL/
11. Dolniak Grzegorz /PO/
12. Fedorowicz Jerzy Feliks /PO/
13. Gintowt-Dziewałtowski Witold /Lewica/
14. Górecki Ryszard Józef /PO/ (senator)
15. Janik Grzegorz /PiS/
16. Krzywicki Piotr /Polska_XXI/
17. Kulesza Tomasz /PO/
18. Lipiński Dariusz /PO/
19. Ludwiczuk Roman Edward /PO/ (senator)
20. Małecka-Libera Beata /PO/
21. Materna Jerzy /PiS/
22. Matuszewski Marek /PiS/
23. Misiak Tomasz Wojciech /PO/ (senator)
24. Muchacki Rafał Klemens /PO/ (senator)
25. Mularczyk Arkadiusz /PiS/
26. Nowak Maria /PiS/
27. Orzechowski Maciej /PO/
28. Pahl Witold /PO/
29. Pałys Andrzej /PSL/
30. Polaczek Jerzy /Polska_XXI/
31. Poncyljusz Paweł /PiS/
32. Racki Józef /PSL/
33. Radziszewska Elżbieta /PO/
34. Rokita-Arnold Nelli /PiS/
35. Rzymełka Jan /PO/
36. Stawiarski Jarosław /PiS/
37. Tomczak Jacek /niez./
38. Wach Piotr /PO/ (senator)
39. Witczak Mariusz Sebastian /PO/ (senator)
40. Wontor Bogusław /Lewica/
41. Zając Stanisław /PiS/ (senator)
42. Żalek Jacek /PO/

Do Grupy Parlamentarnej Krajów Morza Bałtyckiego należą:
1. CBSS- Council of the Baltic Sea States - Rada Państw Morza Bałtyckiego
2. BSPC – Baltic Sea Parliamentary Conference - Konferencja Parlamentarna Krajów Morza Bałtyckiego

CBSS - Rada Państw Morza Bałtyckiego powstała w 1992 roku
z inicjatywy Danii i Niemiec. Stanowi ona forum dla ściślejszej współpracy krajów tego regionu, szczególnie ważnej po zmianach politycznych w Europie Środkowej i Wschodniej. Jej członkami są: Dania, Estonia, Islandia, Litwa, Łotwa, Niemcy, Norwegia, Polska, Rosja, Szwecja oraz Komisja Europejska. Priorytetowymi zadaniami Rady jest umacnianie demokracji w regionie, zacieśnianie więzi między krajami bałtyckimi i przyczynianie się do ich rozwoju gospodarczego.
W Konferencjach Parlamentarnych Morza Bałtyckiego biorą udział parlamenty państw i regionów leżących nad Bałtykiem oraz organizacje międzynarodowe, takie jak Parlament Europejski czy Rada Nordycka oraz zaproszeni goście.
Stałym ciałem politycznym organizacji jest Komisja Stała i poszerzona Komisja Stała, w których delegację polską reprezentuje jej Przewodniczący. Raz w roku KPMB spotyka się na Konferencji w której biorą udział wszyscy Przedstawiciele bądź Zastępcy.
Organizacja posiada Sekretariat finansowany przez jej uczestników, który mieści się
w Kopenhadze.
Stała Delegacja Sejmu i Senatu RP na Konferencję Parlamentarną składa się z pięciu członków (jeden senator i czterech posłów) oraz pięciu zastępców (odpowiednio). Jej Przewodniczącymi i zarazem członkami Komisji Stałej byli dotychczas poseł Longin Pastusiak (1994-97), senator Edmund Wittbrodt (1998-2001) i senator Gerard Czaja (2002-2005). Od XII 2005 do X 2007 r. Przewodniczącą Delegacji była senator Dorota Arciszewska-Mielewczyk. Obecnie przewodniczącym polskiej delegacji jest Senator Ryszard Górecki.
Do tej pory odbyło się XVIII tego typu konferencji:
1. Styczeń 1991 rok, Helsinki - wymiana poglądów na kształt bałtyckiej współpracy po upadku „żelaznej kurtyny”.
2. Kwiecień 1992 rok, Oslo - przyjęcie Rezolucji ustalającej generalne zasady współdziałania międzyparlamentarnego.
3. Maj 1994 rok, Warszawa – początek współpracy Polski z Konferencją.
4. Wrzesień 1995 rok, Rönne na Bornholmie - powołanie do życia grupy roboczej działającej pomiędzy dorocznymi Konferencjami.
5. Wrzesień 1996 rok, Ryga – utworzenie Komisji Stałej.
6. Wrzesień 1997 rok, Gdańsk – prace nad strukturą i organizacją Konferencji.
7. Wrzesień 1998 rok, Lubeka - polepszenie koordynacji działań organizacji bałtyckich, bardziej skuteczna współpraca z Rosją, szczególnie z Obwodem Kaliningradzkim oraz rozszerzenie zadań Komisji Stałej.
8. Wrzesień 1999 rok, Mariehamn na Wyspach Alandzkich - silny akcent położono na konieczność zmniejszenia emisji zanieczyszczeń do środowiska i właściwe gospodarowanie energią z wykorzystaniem źródeł odnawialnych.
9. Wrzesień 2000 rok, Malmö – jej mottem przewodnim było hasło „Współpraca bałtycka – mosty ku przyszłości”, a okazją do takiego sformułowania stało się oddanie do użytku mostu łączącego Malmö i Kopenhagę.
10. Wrzesień 2001 rok, Greifswald (Meklemburgia – Pomorze Przednie) -skoncentrowała się ona na podstawach społeczeństwa obywatelskiego i możliwości zaktywizowania społeczeństw państw regionu Morza Bałtyckiego.
11. Wrzesień 2002 rok, St. Petersburg - powiększenie Komisji Stałej
12. Wrzesień 2003 rok, Oul (Finlandia) - głównymi tematami były bezpieczeństwo żeglugi, budowanie społeczeństwa opartego na wiedzy w obszarze Morza Bałtyckiego i rozwój rynku pracy w regionie.
13. Sierpień 2004 rok, Bergen (Norwegia) - omawiano stosunki z Rosją po rozszerzeniu Unii Europejskiej uznając, że KPMB jest bardzo dobrą platformą artykułowania i rozwiązywania istniejących problemów.
14. Sierpień 2005 rok, Wilno - przyjęto nowy Regulamin rozszerzający kompetencje Komisji Stałej.
15. Wrzesień 2006 rok, Reykjavik - poruszono m.in. kontrowersyjny temat budowy gazociągu północnego z Rosji do Niemiec po dnie Bałtyku, przyszłość koncepcji Wymiaru Północnego i zagrożenia wynikające z postępującej degradacji biologicznej Morza Bałtyckiego
16. Sierpień 2007 rok, Berlin - głównymi tematami obrad były współpraca w regionie, rynek pracy i bezpieczeństwo socjalne, zintegrowana polityka morska oraz bezpieczeństwo energetyczne.
17. Wrzesień 2008 rok, Visby (Szwecja) – przedstawiono sprawozdania z prac Rady Państw Morza Bałtyckiego oraz grup roboczych.
18. Wrzesień 2009 rok, Nyborg (Dania) – rozmawiano o potrzebie ograniczenia wpływu szkodliwych substancji, mogących być pochodną żeglugi i działania przemysłu w regionie Morza bałtyckiego oraz potrzebie monitorowania żeglugi morskiej dla kontrolowana rybołówstwa.